Ən son

Qaranlıqdan işığa keçməyin yeganə şərti nədir?

13 Sentyabr 2021 - 07:30

Bismilləhir-Rahmənir-Rahim!

Məhərrəm-Səfər əyyamını yaşamaqdayıq. Dünyanın hər bir yerində İmam Hüseyn (ə) aşiqləri, Əhli-Beyt (ə) sevdalıları Kərbəla məktəbinin dərslərini öyrənir, əzadarlıqlar edir, Əhli-Beytin (ə) qəminə şərik olurlar.

Həqiqi iman gətirənlərin başçısı

Bu bəhsimizdə mübarək Qurani-Kərimin “Bəqərə” surəsinin 257-ci ayəsi ətrafında danışmaq istərdik. Bu ayə həm də Həzrət İmam Hüseyn (ə) məktəbini anlamaq üçün bizlərə işıq salan parlaq bir ayədir.  Ayədə buyurulur: “Allah iman gətirənlərin dostu və başçısıdır. Onları (nadanlıq, küfr və itaətsizliklik) qaranlıqlar(ın)dan (elm, iman və təqva) nur(un)a tərəf çıxarır. Kafir olanların başçıları isə azğın və itaətsizlərdir ki, onları (hidayət) nur(un)dan (azğınlıq) zülmətlər(in)ə tərəf çıxarırlar. Onlar Cəhənnəm əhlidirlər və orada əbədi qalacaqlar».

O kəs ki, iman gətirib – o, çox xoşbəxtdir. Çünki, onun Allah kimi vəlisi var. O kəs ki, həqiqi iman gətirir – o, Vilayətullaha daxil olur, İlahi koordinat sisteminə daxil olur, Allah bəndələri sırasına daxil olur. Bir insan ki, iman gətirər və onun vəlisi, böyüyü Allah olar – Allah o iman gətirənləri qaranlıqlardan nura tərəf çıxarar. Qaranlıqlar, yanlışlıqlar növbənövdür, çoxdur, haqq, nur isə birdir. O kəslər ki, həqiqi, səmimi iman gətiriblər və Allah onların vəlisi, böyüyüdür – Allah həmin şəxsləri, həqiqi möminləri qaranlıqlardan nura çıxardar.

O kəslər ki, küfr ediblər, həqiqəti gizlədiblər, Allah yolunu danıblar, İlahi yolu təkzib edirlər, Allah rəngindən uzaq düşürlər – onların böyükləri tağutdur. O kəslər ki, iman gətirər, onların bir böyüyü, bir başçısı var – onların vəlisi Allahdır. Amma o kəslər ki, küfr edərlər, özlərini bataqlığa salarlar, tövhiddən uzaq düşərlər, İlahi nurdan uzaqlaşarlar – onlar bir vəziyyətə gəlib çıxarlar ki, onların böyükləri tağut olar.

Tağut nədir? Hər nə ki, İlahi rəngdən məhrumdur – o, tağutdur. Hər bir şey ki, İlahi rəngdən məhrum olub tağutdur və o kəs ki, küfr edər, İlahi rəngdən çıxmış olar – onların böyükləri tağut olar. Nəticəsi bu olar ki, həmin tağutun başçılar, İlahi rəngdən çıxmışları haqdan, nurdan, bir həqiqətdən çoxlu qaranlıqlara, növbənöv qaranlıqlara, bataqlıqlara tərəf yönəldərlər. Onlar Cəhənnəm əhlidirlər və orada əbədi qalacaqlar.

İnsan iradəvi olaraq, şüurlu olaraq özünü İlahi rəngdən məhrum etsə, özünü iradəvi olaraq İlahi vilayətin dairəsindən çıxartsa, şeytanın (lən) vilayətinə daxil olar, tağuti rəngdə olan qaranlıqlara daxil olar. Orada o qədər tənəzzül edər ki, axırda əbədi Cəhənnəm onun aqibəti olar.

Kafirlərin böyükləri çox və növbənövdür

Ayədən əziz müfəssirlərin çıxardığı bir neçə təfsiri nöqtələrə diqqət edək. Ayədən anlaşılır ki, möminlərin vəlisi, böyüyü Allahdır, kafirlərin böyükləri isə çoxdular və növbənövdürlər. Bəzən girinc qalarlar ki, hansını qane etsinlər, hansını razı salsınlar, hansını məmnun etsinlər. Amma, möminin bir Yaradanı, Rəbbi, Allahı var. Mömin bir Kəsdən gəlib, bir Kəsin hüzurundadır və bir Kəsin də hüzuruna dönəcək. Allah bizlərə həqiqi tövhidpərəst olmağı nəsib etsin.

 

İnkişaf yalnız İlahi Vilayətullahda mümkündür. Kim İlahi Vilayətullaha daxil olubsa, onun təkamülü ola bilər. Başqa bütün təkamül adına, inkişaf adına görsənən məsələlər illüziyadır, boşunadır, xülyadır və özünü aldatmaqdır. Əgər Vilayətullahda yer alsaq, o zaman inkişafın əbədi bərəkəti var. İlahi rəngdən kənar bütün növ inkişaf adlanan mövzular  xülyadır, çünki ötəri nəsnələrdir.

Haqqın yolu bir, tağutların yolu isə çoxdur

Ayədən çıxan digər təfsiri nöqtə budur ki, haqqın yolu birdir, yanlışların yolu isə çoxdur. Haqqın yolu nurdur. Allah haqqın yolunu nur adlandırır. Nurla hərəkət edənin yolu hər zaman işıqlı olar. Qaranlıqda hərəkət etmək mümkün deyil. Allah haqqa doğru yolu Özü işıqlandırır. Amma o kəslər ki, tağutların nəzarəti altındadır, Allah bəyan edir ki, o kəs qaranlıqlar içərisindədir və qaranlıqlar içərisində həqiqətləri görə bilmir, imitasiya edir, özünü aldadır, ani ləzzətlərlə məşğul edir və eyforik halda özünü məhvə tərəf aparmış olur. Çünki, yolu getmək üçün işıq olmalıdır. Mömin üçün dalan yoxdur. Çünki, mömin Vilayətullahdadır və Allah işıq salaraq onu Özünə tərəf aparır.

Tağutlar küfr və şirk rənglərini dəyişirlər. Bir gün bir formaya, başqa gün başqa formaya düşürlər. Bir gün bütpərəstlər, bir gün ateistlər, bir gün dini başqa formada inkar edən şəklində olurlar. Amma, onların mahiyyətləri birdir. İlahi vilayətə daxil olmayan şəxs, avtomatik tağutun təsiri altına düşür. Çünki, insan İlahi vilayətdən çıxsa, özünü şeytani (lən) vilayətə daxil edir, dərhal iblisin (lən) təsiri altına düşür. Ona görə də burada neytral bir vəziyyət yoxdur. Ya İlahi vilayətdəyik, ya da iblisin (lən) vilayətində.

Aqibətimizin xatırladılması

Ayə bizlərə aqibətimizi də xatırladır. Bəyan edir ki, kim İlahi vilayətdən çıxsa və iblisin (lən) vilayətinə daxil olsa, onlar cəhənnəm əhlidirlər və orada əbədi qalacaqlar.

Bu xəbərdarlığı eşidən, duyan hər bir şüurlu insan, hər bir fikri büluğa çatmış insan düşünməlidir. Dəyərmi bu qeyri-müəyyənliklərlə dolu, heç nə müəyyən olmayan bu dünyaya görə aqibəti zay etməyə? Dəyərmi özünü haqqın vilayətindən çıxardıb iblisin (lən) vilayətinə daxil olmağa?

Bir gün torpağa tapşırılanda artıq gec olacaq. Ayə çağırış edir ki, düşünək, fikirləşək, özümüzü zay etmədən geri dönək.

Məhərrəm-Səfər əyyamı bizə özümüzü təftiş üçün bir təbildir

Məhərrəm-Səfər əyyamı da bu anlamda əslində bizlər üçün bir təbildir. Bu təbili Həzrət İmam Hüseyn (ə) hər Məhərrəm-Səfər əyyamında hərəkətverici bir halda yaymaqdadır. Hər bir iman əhlinin qəlbində bu qətlin, bu şəhidliyin nəticəsində hərarət, istilik oyanır. Bu istilik, bu hərarət bizləri nəticə etibarilə İlahi vilayətə tərəf bağlayır.

Aşura bizlərə öyrədir ki, əgər insanlar İlahi vilayətdən uzaq düşsə, nəticə Kərbəla olar. O namaz qılanlar, Quran oxuyanlar, alnını səcdəyə qoyanlar bir neçə on ilə mömindən sadəcə namaz qılana çevrildilər. İllər keçdikcə həmin namaz qılanlar dinin ruhundan o qədər uzaq düşdülər, İlahi vilayətdən uzaq düşdülər və tağutun təsiri altına keçdilər ki, guya Allah adı ilə imitasiya edərək, dövrün İmamını (ə) qətlə yetirməyə qədər tənəzzül etdilər.

Vilayətdən çıxmağın acı aqibəti budur. Ona görə də bizlər hər an, daim öz halımız barədə müraqibədə olmalı, daim halımızı təftiş etməliyik.

Allahım, bizləri daim İlahi Vilayətullahda olanlardan qərar ver!

Allahım, bizləri özbaşına buraxma!

Allahım, aqibətlərimizi xeyirli et! Amin!

Hacı İlqar İbrahimoğlu